in

Πένθος στην Ιεράπετρα: Έφυγε από την ζωή ο πρωτοπόρος αγρότης, Νίκος Χαραλαμπάκης

Η Ιεράπετρα πενθεί τον πρωτοπόρο αγρότη, εξαγωγέα και αυτοδιοικητικό, Νίκο Χαραλαμπάκη

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 χρονών ο Νίκος Χαραλαμπάκης, ο τολμηρός Ιεραπετρίτης που έκανε την πρώτη εξαγωγή αγγουριών στη Γερμανία το 1970 και άνοιξε δρόμους για την Ιεράπετρα των κηπευτικών.

Ο Νίκος Χαραλαμπάκης που είχε τιμηθεί πρόσφατα από τον Αγροτικό Σύλλογο Ιεράπετρας για την προσφορά του στην Αγροτική Ανάπτυξη του Λασιθίου, κατέληξε από ανακοπή σε Νοσοκομείο του Ηρακλείου όπου νοσηλευόταν τον τελευταίο καιρό με σοβαρά προβλήματα υγείας. Η κηδεία του θα γίνει την Παρασκευή 12 Απριλίου στις 5 μ.μ. στον ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στην παλιά πόλη της Ιεράπετρας.

Στις 11 Φεβρουαρίου του 2020 ο Νίκος Χαραλαμπάκης , μας παραχώρησε μια ιστορική συνέντευξη αναφερόμενος σε όλα εκείνα τα σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την οικογενειακή και επαγγελματική ζωή του.

Το 2020 είχαν συμπληρωθεί 50 χρόνια από τότε που, αυτός ο τολμηρός, ονειροπόλος, αγωνιστής αγρότης, και έμπορος – εξαγωγέας αργότερα, ο Νίκος Χαραλαμπάκης, ενώ βρισκόταν υπό περιορισμό από τη χούντα των συνταγματαρχών, με κομμένα τα τηλέφωνα του, επιχειρούσε να κάνει την πρώτη πανελλαδικά εξαγωγή Ιεραπετρίτικων αγγουριών, προς την αγορά του Μονάχου της Γερμανίας.

Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας αγρότης, που ξεκινούσε από την Ιεράπετρα, την οργανωμένη παραγωγή και εξαγωγή αγγουριών στο εξωτερικό, ανοίγοντας το δρόμο για χιλιάδες άλλους αγρότες και εμπόρους, που άρχισαν σιγά – σιγά να ακολουθούν τον εξωστρεφή προσανατολισμό, που με τη διορατικότητα του είχε δείξει από το 1970 ο Νίκος Χαραλάμπης.

Ο Νίκος Χαραλαμπάκης έχοντας ζήσει πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια, δουλεύοντας ως εργάτης γης από την περίοδο της εφηβείας του, το 1953 ξενιτεύτηκε για να εργαστεί σε εμπορο-μανάβικο του Ηρακλείου.

Επέστρεψε στη Γρα Λυγιά το 1958 όταν οι αγρότες που καλλιεργούσαν μέχρι τότε υπαίθρια κηπευτικά, άρχισαν να κάνουν εδαφοβελτίωση των χωραφιών τους με άμμο θαλάσσης, , για να πετύχουν καλύτερες αποδόσεις και ποιοτικότερα προϊόντα. Εκεί βρήκε δουλειά φορτώνοντας με το φτυάρι τα αυτοκίνητα, που μετέφεραν την άμμο στα χωράφια, κουβαλώντας τρόφιμα στο σπίτι του για έχει να τρώει η οικογένεια του.

Το 1960 παντρεύτηκε και σιγά – σιγά άρχισε να καλλιεργεί συμμισακά επεκτείνοντας τις καλλιέργειες του μέσα από καταστροφές από διάφορες θεομηνίες και πάντα με τη συνεργασία της Αγροτικής Τράπεζας και της Γεωργικής Υπηρεσίας. Το 1964 ήταν ο μοναδικός Ιεραπετρίτης αγρότης που δέχτηκε να πάρει μέρος σε εκπαιδευτική αγροτική αποστολή στην Ιταλία, την οποία διοργάνωνε το Υπουργείο Γεωργίας.

Παράλληλα έπαιζε το ρόλο του «πειραματόζωου» προσφέροντας τα χωράφια του για τα πειράματα που έκανε η Υπηρεσία Περιφερειακής Ανάπτυξης Κρήτης.

«Ένας Ισραηλίτης εμπειρογνώμονας», μας είχε πει, «με έβαλε τότε να φυτέψω πρώτη φορά υπαίθρια αγγουράκια, που ήταν πιο κοντά από αυτά τα μακριά και τα λέγαμε Καλυβιώτικα. Τα κοντά αγγουράκια αργότερα τα βάφτισα «κνωσσάκια». Αυτά τα μικρά αγγουράκια άρχισα να στέλνω αργότερα στην αγορά της Αθήνας και είχαν μεγάλη επιτυχία στις πωλήσεις.

Την ίδια περίοδο από το 1960-1965 αρκετοί αγρότες και έμποροι αγροτικών προϊόντων βρέθηκαν σε δύσκολη θέση λόγω χρεών και πείνας. Τουλάχιστον οκτώ θυμούμαι ότι , έδωσαν τέλος στη ζωή τους, για να μη βασανίζονται από τα χρέη. Κι ενώ είχε διαμορφωθεί ένα τέτοιο βαρύ κλίμα στην αγροτική κοινωνία της Ιεράπετρας, ξαφνικά το 1965 άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους τα πρώτα μικρά θερμοκήπια από τζάμι. Τα πρώτα θερμοκήπια φτιάχτηκαν από τους Γαρεφαλάκη, Αρώνη, Δερμιτζάκη, Γεωργακάκη, Τσικριτζάκη και από εμένα.

Το δικό μου ήταν φτιαγμένο με καλάμια και σε αυτό μου είχε φέρει το 1965 ο γεωπόνος της Αγροτικής Τράπεζας Αντώνης Βαρκαράκης τον νεαρό Ολλανδό Παύλο Κούπερ που είχε έρθει από τη Σύρα για να ιδεί την περιοχή μας και γνώριζε για τις κατασκευές των θερμοκηπίων αλλά δεν γνώριζε για τους σπόρους των κηπευτικών.

Το 1966, τη χρονιά που βούλιαξε στη Φαλκονέρα το «Ηράκλειο» η θεομηνία μου κατέστρεψε τα καλαμένια θερμοκήπια που είχα φτιάξει.

Μάζεψα από τα συντρίμμια ότι μπορούσα και κατασκεύασα 1,5 στρέμμα θερμοκήπιο για να φυτέψω αγγούρια, με στόχο να έχω παραγωγή Νοέμβρη και Δεκέμβρη», μας είχε διηγηθεί ο 84χρονος Νίκος Χαραλαμπάκης.

Στο μεταξύ έρχεται το 1967 η Χούντα και τα πράγματα αλλάζουν, αλλά οι παραγωγοί κηπευτικών φτιάχνουν συνεχώς καινούργια θερμοκήπια κερδίζοντας αρκετά χρήματα από την πώληση των προϊόντων τους στις αγορές του Ηρακλείου και της Αθήνας.

«Την περίοδο 1969-1970 είχαν φτιαχτεί πάνω από 600 στρέμματα θερμοκήπια στην Ιεράπετρα, ενώ σήμερα ξεπερνούν τις 17.000 στρέμματα. Αυτό άρχισε τότε να με ανησυχεί, γιατί πίστευα ότι ο μεγάλος όγκος της παραγωγής δεν θα μπορούσε να καταναλωθεί από την Ελληνική αγορά.

Το κράτος τότε είχε φτιάξει στα κτήρια της ΑΓΡΕΞ έναν μηχανισμό προώθησης των ελληνικών αγροτικών προϊόντων, έχοντας όμως αποτύχει στην εξαγωγή της ντομάτας. Απευθύνθηκα στην ΑΓΡΕΞ και τους ζήτησα να με βοηθήσουν στην εξαγωγή των αγγουριών. Ούτε η ΑΓΡΕΞ ούτε και η ΕΑΣ Ιεράπετρας, δέχτηκαν να με βοηθήσουν γιατί πίστευαν ότι θα αποτύγχανα. Τότε αποφάσισα να κάνω μόνος μου την εξαγωγή των αγγουριών. Το αποκάλυψα ένα βράδυ σε έναν φίλο μου ηλικιωμένο κυνηγημένο αριστερό, τον Κώστα Μπακόπουλο και ζήτησα τη γνώμη του. Εκείνος με ενθάρρυνε και πήρα τη μεγάλη απόφαση, να κάνω την πρώτη πανελλαδικά εξαγωγή αγγουριών στο Μόναχο της Γερμανίας. Στις 9 Φεβρουαρίου του 1970 ένα φορτηγό ψυγείο έφευγε για τη Γερμανία με αγγούρια Ιεράπετρας και λογότυπο «Κρητικός Ήλιος» Kretishe Sonne, Νικόλαος Χαραλαμπάκης. Είχε γίνει μια καλή αρχή.

Ενώ συνέχιζα να κάνω εξαγωγές, ήμουν υπό επιτήρηση από την κυβέρνηση της Χούντας, με κομμένα τα τηλέφωνα και με μια συνεχή πίεση από τους αξιωματούχους της εποχής εκείνης να εργαστώ «δια την επανάστασην» του Γ. Παπαδόπουλου. Η μόνιμη απάντηση στις πιέσεις που δεχόμουν, ήταν ότι εγώ, εργάζομαι στα θερμοκήπια μου και στην εξαγωγή των αγροτικών προϊόντων του τόπου μου. Ήξεραν ότι ανήκα στην Ένωση Κέντρου και δεν λύγιζα κάτω από την οποιαδήποτε πίεση μου ασκούσαν», μας είχε αναφέρει ο Νίκος Χαραλαμπάκης, ο οποίος είχε τότε εκδώσει ένα βιογραφικό βιβλίο με τίτλο «Στιγμές της Ζωής μου», περιγράφοντας όλες εκείνες τις προσωπικές, οικογενειακές, πολιτικές, αυτοδιοικητικές και επιχειρηματικές του περιπέτειες, που σημάδεψαν και την ιστορία της Ιεράπετρας, καθώς δεν έχει ξεχάσει κανείς ότι, εκτός από το δρόμο που άνοιξε ο Νίκος Χαραλαμπάκης στις εξαγωγές των κηπευτικών, είχε μεγάλη συνεισφορά στην ανάπτυξη του τόπου μέσα από την οργάνωση του ΤΟΕΒ Ιεράπετρας, στον οποίο ήταν ο πρώτος πρόεδρος , αλλά και σαν άνθρωπος που ασχολήθηκε με την πολιτική και τη διοίκηση του Δήμου Ιεράπετρας.

neakriti.gr